Rodzina Pokrzywnickich herbu Grzymała, jak pisze Seweryn Uruski w swym dziele Rodzina. Herbarz Szlachty Polskiej, to dawna i znana wielkopolska rodzina, która tytułowała się komesami na Pokrzywnicy i nazwisko wzięła od tych dóbr w ówczesnym powiecie łęczyckim. Ród ten rozdzielił się na dwie gałęzie – zakroczymską, która później osiedliła się na Wołyniu i interesującą nas – łęczycką.

Z łęczyckiej gałęzi naszych przodków, najdawniejszym wymienianych w źródłach jest Jan, wymieniany w 1434 roku jako dziedzic Pokrzywnicy. Z nieznanej żony miał on córkę Reginę, wydaną za sędziego ziemskiego czerskiego Krystyna Giżyckiego i synów – Mikołaja, chyba bezdzietnego i kontynuatora naszej linii przodków – Stanisława.

Faktycznie rodzina Pokrzywnickich musiała mieć wysoki status, ponieważ Stanisław pełnił funkcję łożniczego królewskiego, a zatem musiał znajdować się w kręgu najbardziej zaufanych ludzi króla Kazimierza Jagiellończyka. Ponadto poślubił on Małgorzatę (nazywaną czasem Anną) Duninównę Skrzyńską herbu Łabędź, córkę legendarnego rycerza Mszczuja II ze Skrzyńska, domniemanego zabójcę wielkiego mistrza zakonu krzyżackiego Ulricha von Jungingena w bitwie grunwaldzkiej i Jadwigi Kaszowskiej herbu Janina, córki chorążego lubelskiego Dersława (syna chorążego sandomierskiego Jana ¹) oraz Jadwigi Falkowskiej herbu Doliwa. Rodzinie Falkowskich poświęciłem odrębną monografię Link. Więcej na temat Mszczuja Skrzyńskiego oraz przodków tego domu, wśród których znajduje się m.in. legendarny Piotr Włostowic znaleźć można w monografii poświęconej rodzinie Skrzyńskich Link.

Z Małgorzatą Skrzyńską, Stanisław doczekał się dwóch synów: Jakuba, dworzanina królewskiego i kontynuatora naszej linii przodków Jana.

Jan, dziedzic Pokrzywnicy, Rękoraju i Moszczenicy (te dwa ostatnie majątki znajdowały się w okolicach Piotrkowa) także przez pewien czas był dworzaninem królewskim (wzmianka z 1504 roku). Później sprawował funkcję chorążego łęczyckiego (pod tym tytułem wymieniany był w 1518 roku), by doczekać się fotela senatorskiego, jako kasztelan łęczycki (wmianka z 1528 roku). Żoną Jana była Katarzyna Rogozińska herbu Abdank (Uruski przypisuje im herb Oksza), córka Jana. Miał z nią trzech synów: Andrzeja, żonatego z Jadwigą Pokrzywnicką (tu kronikarze popełnili jakiś błąd, lub faktycznie była to Jadwiga pochodząca z zupełnie innej rodziny, wywodzącej się z innej Pokrzywnicy), Stanisława, stolnika łęczyckiego, dziedzica Pokrzywnicy, dwukrotnie żonatego z Elżbietą Sokołowską i Petronelą Sładkowską, oraz kontynuatora naszej linii przodków – Jakuba.

Jakub, jako najmłodszy z trójki braci jest najsłabiej opisanym w źródłach historycznych Pokrzywnickim. Z nieznanej żony miał kilkoro dzieci: Jadwigę, wydaną za chorążego sieradzkiego Jana Pstrokońskiego, Zygmunta, Wojciecha oraz kończącą linię naszych przodków z tej familii - Annę.

Anna wychodziła dwukrotnie za mąż. Pierwszym mężem był Stanisław Wituński, z którym miała córkę Katarzynę, wydaną za kasztelana kruszwickiego i brzeskiego Janusza Sierakowskiego. Drugim natomiast był Marcin Niechmirowski herbu Poraj, syn Świętosława i Jadwigi Otha Krzepczowskiej herbu Junosza (obu tym rodzinom poświęciłem odrębne monografie. Z lat 70-tych XVI wieku pochodzi kilka wzmianek dotyczących sprzedaży udziałów dobrach odziedziczonych po ojcu, znajdujących się w Pokrzywnicy oraz innych wsiach: Piątek, Boguszyce i Zachłodzice, na rzecz Jana Stempowskiego, którego żoną była Katarzyna Pokrzywnicka, pochodząca z innej linii Pokrzywnickich.

Z Marcinem Niechmierowskim doczekała się kilkorga dzieci, jednak ich dzieje opisane są w monografii poświęconej Porajom Niechmirowskim z Burzenina Link.